انتظار است و حقيقتى الهى ندارد . پس هرگاه انفاق و لطفى به مردم مىكند ، در كرامت او طمع و توقع خيرات از ديگران پنهان است ، بنابراين گاهى صدقات به همراه منّت و اذيّت است . حق منّان با صراحت اين تفكّر غلط را به اهل ايمان يادآورى مىفرمايد : يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَاتُبْطِلُواْ صَدَقتِكُم بِالْمَنّ وَالْأَذَى كَالَّذِى يُنفِقُ مَالَهُ رِئَآءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْأَخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَّايَقْدِرُونَ عَلَى شَىْءٍ مّمَّا كَسَبُواْ وَاللَّهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكفِرِينَ » « 1 » اى اهل ايمان ! صدقه‌هايتان را با منّت و آزار باطل نكنيد ، مانند كسى كه مالش را به ريا به مردم انفاق مىكند و به خدا و روز قيامت ايمان ندارد كه وصفش مانند سنگ سخت و خارايى است كه بر آن [ پوششى نازك از ] خاك قرار دارد و رگبارى تند و درشت به آن برسد و آن سنگ را صاف [ و بدون خاك ] واگذارد [ صدقهء ريايى مانند آن خاك است و اين رياكاران ] به چيزى از آنچه كسب كرده‌اند ، دست نمىيابند و خدا مردم كافر را هدايت نمىكند . زيرا با منّت گذاشتن در كار خيرى كه انجام داده مىشود مهر بطلان بر روى آن زده مىشود و اين گونه اعمال رياكارانه و انفاق‌هاى آميخته با آزار روحى از دل‌هاى سخت و قساوت مند سرچشمه مىگيرد و صاحبانش هيچ بهره‌اى از آن نمىبرند و تمام زحمت‌شان به هدر مىرود . پس مولاى متقيان ، اميرمؤمنان ، نيكوكاران را به پرهيز از منّت منشى دعوت مىفرمايد :

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 264 .